Rianne Blanke, 12 juli 2007
Oekraïne , Szürte

bijna als een zigeuner...

Terwijl ik de weg naar het zigeunerkamp loop, bedenk ik mij dat dit ECHT de allerlaatste keer is. Ik doe er veel langer over dan normaal: bijna een half uur, terwijl het anders in ongeveer een kwartier kan.
Zodra ik het kamp binnenkom, zien twee van de eerste klassers mij en komen naar me toegerend. Ze begeleiden me heel de weg naar het huis waar ik van plan ben naar toe te gaan. Ik wil Jozsi bacsi op gaan zoeken. Zijn vrouw zit op een stoeltje voor het huis. Als ik haar vraag waar haar man is, vertelt ze mij dat deze bij iemand op bezoek is die aan de andere kant van het kamp woont. Aangezien hij twee houten benen heeft, en daardoor zeer langzaam loopt, kan het nog wel even duren voor hij weer terugkomt. De beste man is de leider van de zigeunergemeente en hij was mijn mentor afgelopen jaar.
Om de oude vrouw op de stoel zitten een aantal kinderen op de grond. Haar dochter zit naast haar, ook op de grond, en is haar baby aan het voeren. De vrouw stuurt een van de kinderen die om haar heen hangen, naar binnen om nog een stoel te halen. Zodra ik op de stoel, die naast haar voor mij neer wordt gezet, ga zitten geeft ze me een hand vol zonnebloempitten. Zonnebloempitten eten is onderdeel van de cultuur hier. De schil wordt tussen de tanden opengemaakt, waarna ze het pitje opeten. De eerste keer dat ik dit probeerde duurde het een kwartier voordat ik eindelijk mijn eerste pitje op kon eten, terwijl de mensen om mij heen mij uitlachten omdat ik het op een erg onhandige manier scheen te doen... Maar ik heb iets geleerd dit jaar! Binnen korte tijd is de grond om mij heen ook bezaaid met de schillen van de zonnebloempitten, die je op de grond behoort te spugen. Ondertussen klets ik met de oude vrouw op de stoel naast mij en met de kinderen die om ons heen hangen.
Hoewel het in het begin moeilijk was om binnen de zigeunergemeente te komen, voel ik me nu voor 100% geaccepteerd. En zoals ik daar op mn stoeltje voor het huis zit, te kletsen en zonnebloempitten te eten, voel ik me bijna een zigeuner... Hoewel mijn huid natuurlijk een stuk lichter is en mijn haren blond zijn... Dit blijft ook voor de overburen, die Hongaren zijn en geen zigeuners, ook niet onopgemerkt. Ook zij zitten op het bankje voor hun huis. Ze kijken naar mij en kletsen over mij. Niet dat ik van deze afstand ook maar een woord kan verstaan, maar ik heb de mensen hier zo'n beetje leren kennen dit jaar...

Blijkbaar duurt het de vrouw te lang voordat haar man terugkomt en ze geeft haar dochter opdracht hem te bellen. Deze wil de opdracht uitvoeren, maar bedenkt dan dat ze geen geld meer op haar telefoon heeft. Ze kijkt de straat in en ziet op dat moment haar vader aan het andere einde verschijnen. Ze schreeuwt naar hem dat hij haar terug moet bellen. Ja, dat kunnen ze goed, schreeuwen. Bijna net zo goed als zonnebloempitten eten...
Haar vader lijkt de boodschap alleen niet helemaal te begrijpen. Tegen de tijd dat ze hem eindelijk duidelijk heeft gemaakt dat hij haar terug moet bellen omdat ze hem wil vertellen dat ik op hem zit te wachten, is hij al bijna bij het huis.

Nadat ik een poosje met hem heb gesproken, hem het afscheidskado heb gegeven, en hem uitvoerig heb bedankt voor alles, wil ik graag afscheid nemen van alle kinderen. ALLE kinderen. Maar ja, hoe krijg je ze allemaal bij elkaar... Daar had ik van te voren al overnagedacht: zodra ik de eerste drie kinderen, die om mij heen staan, een ballon heb gegeven, komen de kinderen van alle kanten aanstromen! Als ik ze vertel dat ik morgen al terug naar Nederland vertrek, kijken ze me met verschrikte ogen aan en ik krijg ontelbare knuffeltjes en kusjes. Ook word ik meegesleept naar verschillende huizen waar een zieke is of een babietje die, volgens de kinderen natuurlijk ook recht hebben op een ballon.
Als ik iedereen gedag gezegt heb loop ik het kamp weer uit. Ik kijk nog een keer om. Het is een vrolijk gezicht om alle kinderen op de straat te zien spelen met de ballonnen die ik hen heb gegeven. Enerzijds voel ik mij verdrietig, omdat ik dit allemaal hier achter me moet laten. Anderzijds voel ik me ook blij omdat ik de kans heb gehad om een heel jaar met deze mensen op te mogen trekken, van ze te leren, van ze te genieten en om een van hun te worden...

tot snel

Wil je Rianne in Oekraïne bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl